Ég veit hvað ég vil gera

Ég hef alltaf vitað hvað ég vil gera.
Ég hef alltaf sagt það og það hefur aldrei verið neitt vafamál.

En ég veit það alltaf meira og meira.

Ég vissi það meira þegar ég fór í fyrsta áfangann minn í leiklist í MH.
Þegar ég lít til baka og sé hvað ég hefði mátt gera betur.
Þegar ég hugsa til tímanna og hversu glöð ég var.

Ég vissi það meira þegar ég fór í einræðu og senuáfanga í leiklist í MH.
Þegar ég lærði textann við einræðuna mína úr Degi Vonar, þegar ég pældi í karakternum.
Þegar ég lærði að standa alveg kyrr á sviði.
Þegar ég var gömul kona að tuða í manninum mínum í senuvinnunni.

Ég vissi það meira þegar ég áttaði mig á hversu illa ég stóð mig í þessum áfanga.
Þegar ég höndlaði ekki að heyra gagnrýni um senuna mína af því að ég vissi hvað hún gekk illa.
Þegar ég ákvað að ég myndi ekki standa mig svona illa aftur.

Ég vissi það meira þegar ég sat á brúnni í Listigarðinum að þykjast veiða.
Þegar fólk velti því fyrir sér hvort ég væri lifandi.

Ég vissi það meira þegar ég gekk út úr Rósenborg 29. ágúst 2009 um 21.50
Þegar ég gekk niður kirkjutröppurnar og fólk stoppaði, horfði, benti, hvíslaði.
Þegar ég gekk út á gatnamótin við Hótel Kea, Bautann, göngugötuna og þar.
Þegar fólk stoppaði, það myndaðist hópur, það horfði, hvíslaði, spurði, var hrætt.
Þegar ég sá Jón Má fara niður stigann af sviðinu uppi í gilinu og fólk fór að hópast að okkur.
Þegar ég sá kyndlabörnin koma nær og fara fyrir framan hópinn.
Þegar ég heyrði tónlistina byrja. Taktinn.
Þegar ég leit upp á sama tíma og allir hinir, dansaði eins með hinum, horfði á Viljar, Pétur, Sunnu og Ídu gera sín atriði
Þegar ég heyrði Jón Má öskra "STOOPP" og gangan hélt af stað niður göngugötuna.
Þegar fólki brá við að sjá mig.
Þegar fólk klappaði fyrir okkur.

Ég vissi það meira þegar mér datt í hug og fékk aðstoð Silju við að þróa hugmynd.
Þegar fólk tók vel í þessa hugmynd.

Ég vissi það meira þegar ég fór á Djúpið áðan.
Þegar ég labbaði inní salinn og sá sviðið.
Settist niður í einn af þessum ótrúlega töff stólum.
Horfði á tómt, svart sviðið, ljósblátt ljósið. Fann lyktina sem af leikhúsi.
Sá fullan salinn.
Þegar ég horfði á sviðið og ímyndaði mér að ég stæði þar og hjartað í mér tók kipp.
Þegar ljósin dimmuðust og Ingvar E. Sigurðsson gekk fram á sviðið.
Þegar hann byrjaði að tala og ég sá fyrir mér það sem hann talaði um.
Þegar hættan kom, þegar Ingvar sýndi snilli sína. Einleikur.
Þegar ég sá alla vöðva hans spennta, svitann spretta fram, brjálæðið í augunum.
Þegar ég var öll spennt með honum, hvað gerist næst?

Þegar sýningin var búin og ég klappaði og klappaði og klappaði. Allir voru að klappa. Konan við hliðina á mér þurrkaði meira að segja tár.
Þegar hann gekk aftur út og hneigði sig. Og hneigði sig og hneigði.
Þegar ég sá á honum svipinn og skildi hann.
Þegar hann fór aftur út af en kom svo aftur inn á, meira klapp. Fleiri hneigingar.
Þegar ánægjan skein úr augunum á honum.

Þá vissi ég það meira að þetta er það sem ég vil.
Nei, þarf.
Ég þarf á þessari tilfinningu að halda. Hjartað í mér þráir að standa á þessu sviði.

Ég var síðust út úr salnum af því að ég þurfti bara að fá að vera þar í friði og horfa á sviðið. Horfa á salinn. Finna lyktina af leikhúsinu.

Ég þarf að vera leikkona.